Laatmiddag keuses

Nog ‘n verhaal (feitlik) uit die pen van my neef.

Laatmiddag keuses

 

Dis laat middag toe ek hom sien, eintlik te laat, maar ek het al baie vêr geloop en hy is mooi. Verstommend, bly hy staan, ek skat net oor die 80 treë, effens skuins en hou die bors net reg vir die koeël. Ek besef hier is nie nou kans vir boom of ander dooierus nie, ek weet hy sien my en ek weet dit is sekondes voor hy daardie lang spiraal horings agter toe gaan gooi, blaf en laat waai.

 

Die feit dat dit amper al te laat is maal deur my kop terwyl die 375 stadig skouer toe kom. Ek besef dat as ek nie nou behoorlik raak skiet nie, dit ʼn droewige nag gaan word; daarvoor het ek nie lus nie. Die kruishaar kruip op tot waar ek wil hê die koeël moet in, en asof vanself skuif die FN se veiligheidsknip vorentoe en my snellerhand begin toemaak.

 

Skielik is hy net weg, sommer netso en sonder blaf, ek hoor nog een keer die takke teen sy horings klap en dan is dit net die bos met sy geluide wat hom ingesluk het. Ek wil vir ʼn oomblik my voet stamp uit frustrasie, maar dan besef ek dat dit mos is waaroor jag gaan. Dit was so hittete of hy was myne en vinniger kon ek nie gemaak het nie, dink ek terug aan die oomblik. Ek glimlag, maak die geweer veilig en gooi dit oor my skouer. Die dag se jagtyd is nou verby en ek stap terug kamp toe. Vanaand se kampvuur whiskey sal, na ʼn lekker stort, net nog lekkerder afglip.

 

Ek stap na die naaste pad en stoot aan. Dis nog ʼn hele ent se stap en ek het nie lus vir in die donker loop nie. Ons het juis gisteroggend mooi luiperdspore naby aan die kamp gekry en vir dié ou katjie het ek ʼn heilige respek.

 

Soos ek stap beleef ek weer die dag se jag. Dit was my beurt om die oggend se sessie uit te sit en was brunch my taak. Die skilpadjies en wors het goed afgegaan saam met die eiers en plaasbrood. Ek is nie eintlik lief vir die middag sessie nie omdat dit kort is en ek my altyd verbeel dat die bokke meer sku is as in die oggend.

 

Ook het ek nog altyd meer slange teëgekom in die middag as in die oggend en onwillekeurig dink ek terug aan daardie moerse pofadder daardie een middag op ʼn pragplaas naby Vaalwater. My hoendervleise slaan sommer vars uit as ek terugdink aan hoe amper ek op die ou grote getrap het. Ek kan nou nog nie glo dat my ou dik lyf so vêr kon spring nie.

 

Onwillekeurig kyk ek af grond toe en skielik uit die hoek van my oog vang ʼn beweging in die bos my. Ek gaan staan en voor my, seker weer so 80 treë, kom ʼn pragtige koedoebul uit die bos en gaan staan plankdwars. Twee bulle in een dag. Ek sweer hierdie is dieselfde bul en dit is asof sy manier van na my kyk, dieselfde sê.

 

Ek skud my kop en stap verder, reguit in sy rigting en hy bly staan. Dit het ek nog nie teëgekom nie en ek steek weer vas; vir ʼn hele paar sekondes staan ons mekaar so en beloer en toe verdwyn hy in die skemerte met ʼn grasieuse sprong die bos in. Ek het êrens gehoor dat dit ʼn koedoe se ding is: hy weet wanneer jy hom jag en wanneer jy nie gaan skiet nie. Ek het nog altyd gedink dat dit ʼn wolhaarstorie is maar nou begin ek wonder. Wat ʼn lekker middag!  

 

Die volgende dag is ek vroegoggend uit die vere en na ʼn lekker koppie koffie vaar ek die bos in. Ek hou van stadig stap en mooi kyk. Ek wil die bokke sien voordat hulle my gewaar. Daar is vir my geen beter jagervaring as om ʼn bok te skiet terwyl hy geen benul het van my teenwoordigheid nie. Dit maak partykeer vir lank loop en vêr kruip, maar dit is wat jag vir my is.

 

So net tien minute uit die kamp uit loop ek my in ʼn trop rooibokke vas. Ek bekruip hulle rustig en kry ʼn lekker dooierus plekkie so op 70 treë. Ek skiet ʼn ram wat besig is om aan ʼn tak te vreet, deur die nek en hy sak net daar inmekaar. Die res van die trop skrik en kom reguit na my toe aangehardloop. Ek is al as kind geleer om onmiddellik ʼn vars patroon in die loop te druk die oomblik wat die eerste skoot klap. Dit is nou al so ʼn gewoonte dat ek dit doen sonder om daaraan te dink. Toe die aankomende bokke so 20-treë van my af is besef hulle skielik dat ek daar is en steek vas. Ek skiet ʼn jong ram deur die kop en die ander spaander verward weg.

 

Ek maak die geweer veilig en stap terug kamp toe om die bakkie te gaan haal. Daar aangekom kyk die manne my vraend aan en ek vertel. Een sê vir my dat hy met die klap van die eerste skoot op sy horlosie gekyk om te sien hoe laat dit is en toe die tweede skoot klap het hy weer gekyk en dit was presies 10-sekondes na die eerste skoot. Tien minute uit die kamp uit en twee bokke. Ek het nog nie eers begin sweet nie. Dit was my oggend en ek het dadelik aan een van die ander ouens, wie se beurt dit was om die oggendsessie uit te sit, kans gegee om met dié sessie aan te gaan. Dit was nog baie vroeg en die son was pas op.

 

Daardie middag bied hy my sy stapsessie aan en gedagtig aan daardie koedoe, aanvaar ek dankbaar. Met die windrigting soos wat dit was sou ek opstap tot teen die lyndraad en sou die manne my skemer daar kom soek. Dit was een van my gunsteling gedeeltes op die plaas en ek het al ʼn hele paar bokke daar doodgeskiet. Hierdie middag was egter die uitsondering. Daar was niks om te skiet nie en ek het my stadige stappie deur die bos baie geniet. Net voordat ek besluit dat jagtyd verby is, loop ek my egter in ʼn trop blouwildebeeste vas.

 

Ek begin bekruip maar kry net nie ʼn skoot in nie. Dit is ʼn groterige trop en telkens is daar ʼn dier in die pad van of agter die een waarna ek wil skiet. Die jagtyd tik verby maar ek is vasberade om een te skiet. Dis die laaste dag van die trip en met net drie rooibokke soek ek nog biltongvleis. Ek besef dat blouwildebees se kind ʼn taaie kalant is en besef ook dat ek baie seker moet maak van my skoot so laat in die middag.

 

Na ʼn lang gesukkel gaan staan daar ʼn mooierige bul eenkant en ek lê aan. Deur die teleskoop besef ek skielik egter dat ek so besig was met die bekruipery dat ek in geheel rekening verloor het met die feit dat dit al sterk skemer begin word het en nie meer jagtyd nie. Die kruishaar wil net nie lekker op die donker bok vassteek nie en ek besluit om nie te skiet nie.

 

Al is dit die tweede bok van die trip wat my in die skemer snoeker bly ek dankbaar dat ek nie geskiet het nie. Waar kry jy daardie bok as dinge verkeerd loop en hoe gaan hy nie ly nie. Nee, dan is vashou maar eerder die regte ding. Geen bok verdien die risiko om op so wyse, dood te gaan nie. Of dit nou ʼn behoefte aan vleis is of ʼn ego wat gestreel moet word, hou maar eerder vas as dit begin laat raak. Jy gaan jouself skop as jy die bok verloor omdat jy nie beheer toegepas het nie. Nie net is dit ʼn vermorsing van die bok se lewe nie maar ook die geld wat jy gaan betaal vir iets wat nie yskas of muur toe gaan nie.

Advertisements

Posted on November 30, 2012, in Neef se kole. Bookmark the permalink. Lewer kommentaar.

Sit 'n takkie op

Verskaf jou besonderhede hieronder of klik op 'n logo om in te teken:

WordPress.com Logo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by WordPress.com. Log Out /  Verander )

Google photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Google. Log Out /  Verander )

Twitter picture

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Twitter. Log Out /  Verander )

Facebook photo

Jy lewer kommentaar met jou rekening by Facebook. Log Out /  Verander )

Connecting to %s

%d bloggers like this: